خانه اول

نمی‌گویم همیشه، اما گاهی این گونه است که ما در استفاده از «فرهنگ غربی» به سیاهپوستانی شبیه می‌شویم که از کرم برنزه‌کننده استفاده می‌کنند. سیاهپوستانی که دلخوشند رفتارشان شبیه سفیدپوست‌ها شده است.

فرهنگ غربی را هم به عام‌ترین معنایش منظور کرده‌ام. خریدهای روزانه‌مان،‌ اطلاعاتمان از رویدادهای روزگار و خیلی چیزهای دیگر که همه‌شان نشانگر این است که مثلا ما هم با غربی‌ها همگام هستیم.

کرم برنزه‌کننده مال سفیدپوستان است. اگر سیاهان روزی یک کیلو از این کرم استفاده کنند،‌ هیچ اتفاقی نمی‌افتد. هیچ ارزشی ندارد.

واقعیت این است ما بسیاری از شاخص‌های اصلی و حیاتی دنیای غرب را به هیچ وجه رعایت نمی‌کنیم. نرخ مطالعه وحشتناک است. رعایت قانون حقوق مولف(چه در عرصه عمومی و چه به صورت فردی) معنایی ندارد. عموما هم عقیده راسخی به موفق‌تر بودن خرد جمعی و زندگی مشارکتی نداریم و کلی هم ادعایمان می‌شود. فقط دستمان پر شده از جعبه‌های «بوسینی» (که تازه آن قدر ها هم در دنیا مارک درخشانی نیست) و  «جیوردانو» و هر روز موبایل‌های گران‌تری می‌خریم که درصد بالایی از امکانات آن به «هیچ» وجه در ایران امکان بهره‌برداری ندارد. ارزش‌های جمعی‌مان به این است که کداممان دیروز کدام بازار را «گشته» و کدام استخر می‌رود. توجه دارید که همه این‌ها ممکن است در رفتار غربیان هم وجود داشته باشد اما آنها بسیار پیش‌تر و بیش‌تر و عمیق‌تر به برخی عادات دیگر مبتلا شده‌اند که باعث موفقیتشان بوده است. سال‌هاست که اگر پنج ژاپنی را در مکانی ببینید حتما سه تای آنها در حال خواندن روزنامه‌اند. سهم بسیار زیادی از خدمات اجتماعی در اروپا به صورت کمک‌های عام‌المنفعه و خودجوش و اختیاری مردمان تامین می‌شود. محیط زیست به میزان قابل توجهی برای «همه» مهم است و البته سلامت عمومی جامعه.
غرب به خاطر این‌ها غرب است و ما هنوز فکر می‌کنیم کرم‌های برنزه‌کننده، ما را دلرباتر می‌کنند. یادمان می‌رود رنگ پوستمان را.