خانه اول

90 تنها برنامه تلویزیون است که می‌بینم. خیالم راحت است هر خبر مهمی در فوتبال ایران ارزش شنیدن دارد یا هر بحث مهمی که پیش آمده است در 90 مطرح می‌شود. اگر فقط به همین خاطر هم باشد، مدیون 90 هستم. برای مایی که تجربه همراهی طولانی با هیچ رسانه‌ای را نداریم، مخاطب 90 بودن موهبتی است. (خیلی از مردم دنیا، بیش و پیش از آنکه طرفدار یک ایده باشند، مخاطب ثابت یک روزنامه یا رسانه‌اند. این حس خوبی است که از من دریغ شده است. شاید برای همین است که زیاد به روزنامه‌ای دل نمی‌بندم.)

شرکت‌هایی که محصولات دیجیتالی تولید می‌کنند، برای اطمینان از استاندارد و کیفیت قطعاتشان، تک‌تک آنها را در شرایط ویژه‌ای قرار می‌دهند و حداکثر مقاومتشان را امتحان می‌کنند. آنهایی که کیفیت ندارند از بین می‌روند و آنهایی که می‌مانند، گارانتی می‌گیرند و معتمد می‌شوند. شرایط فوتبال ایران طبیعی نیست و اینجاست که آدم‌ها خود را نشان می‌دهند.

همیشه صدای مهربان امیر حاج رضایی بامعرفت در گوشم است که تلفنی، از 90 دفاع کرد. (راستی چه تصادف جالبی. او برادرزاده طیب است. هر دو بی آنکه سیاسی باشند در شرایطی قرار گرفته‌اند که سیاسی است). نصیرزاده و صالح‌علا هم توی ذهنم می‌روند کنار بامعرفت‌ها. اشکالی هم ندارد که اس‌ام‌اس‌هایم دلیور نشد. اصل موضوع به این راحتی از بین نمی‌رود. دو سه صفر 90 مال مخابرات نیست.